Na 5 maanden weg te zijn bij GVB kijk ik nog 1 keer terug.
Om meteen maar met de deur in huis te vallen: Nee, ik mis het niet.
Ik mis niet de te krappe rij- en buffertijden.
Ik mis niet dat er niet geluisterd wordt naar het personeel.
Ik mis niet de slechte staat van sommige voertuigen.
Ik mis niet de arrogante houding van het managementteam.
Ik mis niet de onregelmatigheid in het rooster.
Ik mis zeker niet de fouten die nog steeds in Hastus zitten.
Zijn er dan dingen die ik wel mis?
Soms mis ik mijn collega's die ondanks alles nog steeds hun stinkende best doen.
Soms mis ik de lach en de traan in de eindpunthuisjes.
Soms mis ik, ja wat mis ik eigenlijk, ik heb het idee dat het alleen nog maar erger wordt en ben blij dat ik daar geen deel meer van uitmaak.
Er zijn tijden geweest dat ik met veel plezier bij GVB heb gewerkt, maar die tijd is voorbij sinds het uitsluitend nog om de cijfers gaat en niet om de mensen.